Recentelijk werd bij notaris Feikema te Castricum door Christiaan Mooij: Stichting Mooij opgericht. Hier alvast een kort overzicht over dat waar de stichting zich hard voor maakt, wat het wil aanpakken en waar het voor gaat staan.
Stichting Mooij maakt
geëngageerde theatervoorstellingen en realiseert
projecten die bijdragen aan een brede reflectie
op en receptie van kunst in het algemeen en theater in het bijzonder of
talenten traint en coacht.
We werken vanuit de visie dat goed theater valt of staat met de kwaliteit van de dialoog. Het is dat wat er gebeurd tussen de maker en zijn onderwerp, de voorstelling en zijn publiek, de makers onderling en de toeschouwers. Deze dialoog start bij de opzetten van het proces, is blijft essentieel bij de realisatie en de presentatie. Het gaat overigens niet altijd de hoeveelheid deelnemers aan de dialoog, maar wel om de effectiviteit. Elk uitgangspunt heeft zijn eigen bereik, maar het streven is steeds om zoveel mogelijk mensen naar de juiste projecten te krijgen. Alleen dan kan er werkelijk communicatie opgang komen. Er wordt ook gezocht naar nieuwe andere manieren van participaties om te komen tot financiering van projecten. Een voorbeeld is het project ….Punt waar er de samenwerking was van het stadsdeel Amsterdam Nieuw-West, woningbouwcorporaties, fondsen en (kunst)instellingen.
Een ander uitgangspunt is de confrontatie. Hoewel het verwant is aan het conflict verloopt de confrontatie volgens een ander proces. Een conflict is een statisch welles-niets situatie terwijl bij een confrontatie partijen iets van elkaars opvatting/inzicht overnemen. Er is een dynamisch proces. De projecten en producties worden altijd benaderd worden met de bril van de confrontatie. Dit gebeurt op verschillende niveaus; onderwerp/inhoud, dramatisch verloop, participaties en disciplines. Het is een instelling die zich ook vertaald naar spelers op de vloer. Als acteur geef je het personages vorm door alles op alles zetten om te winnen, maar steeds met de bereidheid om te verliezen.
Ik sta in de keuken om spekkoek te maken. Dit doe ik min of meer op aanraden van docent Christiaan Mooij die een vergelijking maakte tussen spekkoek en tekensystemen binnen het theater. Ik pak het kookboek erbij en lees het recept door. Niet gemakkelijk en een complex proces om spekkoek te maken. Na alle ingrediënten volgens het recept te hebben verwerkt, komt het maakproces en daar wordt de vergelijking met tekens herkenbaar. Het is namelijk de bedoeling om laagje voor laagje de koek in de oven te bereiden. Een zorgvuldig proces want even niet opletten en je laagje is te droog of verbrand. Elk laagje dien je apart aan te brengen en zo bouw je in feiten je koek op tot een heerlijk smakend geheel. Als we dit nu eens vergelijken met de tekensystemen dan snap ik nu hoe gecompliceerd en zorgvuldig je hiermee om moet gaan. (Pierre van Oosten, student)
De spekkoek is een metafoor voor de interactie die Stichting Mooij voor ogen staat. Het zijn afzonderlijke delen die alléén gezamenlijk tot iets worden wat het afzonderlijke overstijgt. Muziektheater is geen muziektheater als één van de elementen geen betekenis geven aan het geheel. In de projecten zal veelal gewerkt worden met meerdere disciplines die gezamenlijk een vertelling tot stand brengen. Belangrijk hierbij is dat elke discipline vanuit zijn kracht en kwaliteit werkt en de één niet door de knieën gaat voor de ander. Eerder help je elkaar een handje en waar het kan til je elkaar op. De interactie is er niet alleen tussen disciplines maar ook tussen iedereen die meedoet of naar de projecten kijkt. Het zijn professionals die met liefhebbers werken, de bewoner om de hoek die in gesprek gaat met een kunstenaar en de non-profit organisatie die samen met een commercieel bedrijf een project mogelijk maakt.
Er zijn verschillende manieren om theater te maken. De projecten van Stichting Mooij starten vanuit het idee van één maker. Hij of zij start het project en zoekt daarbij de meest uiteenlopende mensen die willen en kunnen participeren in het project . De aard van het project bepaald de eisen die aan de participanten worden gesteld. Soms vraagt een project enkel om professionele makers of studenten uit het kunstvakonderwijs en een andere keer om mix met liefhebbers en 'mensen uit de wijk'. Hij informeert en inspireert hen, en draagt zorg voor de randvoorwaarden. Na de fase van het opstarten doet de regisseur/maker een stap terug en wordt er alle ruimte gecreëerd voor input van de betrokkenen. De regisseur houdt de boel op koers en daagt de anderen uit om zich te manifesteren als mede-makers. In de slotfase bundelt de regisseur het materiaal tot een geheel. Iedereen neemt zijn verantwoordelijkheid en draagt zorg voor zijn of haar onlosmakelijke schakel in het geheel.
Dit proces vindt in soortgelijke stappen plaats bij projecten waar de receptie en reflectie voorop staat. Het geldt eveneens projecten die gericht zijnop het coachen en trainen van talenten.Steeds staat de (theatrale) ervaring voorop en vandaar uit wordt met de deelnemers een gezamenlijk traject afgelegd dat leidt tot kennis, inzicht en/of 'honger naar meer'.
